ماها همه توو زندگی دارای یک خصوصیاتی هستیم که بخش بزرگیش رو خودمون نساختیم. این خصوصیات نشأت گرفته از ترسهایی هستند که ما رو به ایجاد یک رویه یا خصیصه در اون مورد وادار کردن. بله دقیقا وادار کردن. من همیشه از حضور در جاهای شلوغ یا ناشناخته میترسیدم. پس از حضور در اینجور جاها پرهیز میکردم. حالا ولی تصمیم گرفتم با تکتک خلقیاتی که خودم میدونم دلیل منطقی ندارن، روبرو بشم و بخاطر عشقم به غزل و علاقه و امید به زندگی مشترکمون، اصلاحشون کنم.شروعش برام کمی سخت بود، ولی انجامش دادم. تلاش کردم تا با خوندن خاطرات روزشماری که از ۱۶ سالگی شروع به نوشتنشون کردم، رابطهی خودم و غزل رو بازخوانی کنم و هرآنچه انجام ندادم رو شناسایی کنم. وقتی غرور رو میگذارین کنار، بیشتر و بهتر میتونین خود خودتون رو صادقانه تحلیل کنید و بفهمید کجاها اشتباه کردین. من تلاش کردم تا از محیطهای صرفا لوکس و داخل شهر، تفریحها و قرارهای دوتاییمون رو ببرم به سمت و سوی جاهایی که کمی فضای دلانگیزتری داشته باشن. صد البته که باز هم جاهایی رو انتخاب میکنم که شایستهی حضور همسرم باشه.در خصوص قرارهای سوپرایزی هم تلاش کردم تا با عشق بیشتر، زمانهای خودم رو جوری مدیریت کنم تا بتونم در ساعات پایانی شب در حد گردش و خوردن یک قهوه و ایجاد یک فضای قشنگ همسرانه در شبگردیهای زیبا، از اون چارچوبهای سختگیرانهی خودم خارج بشم و از باهم بودن لذت بیشتری ببریم.شکر خدا تو این هفته تونستم این امر رو محقق کنم و برای بهتر شدن حال رابطهمون قدمهای خوبی بردارم. هرچند هنوز راضی نیستم و باید بیشتر تلاش کنم. ولی خواستم بگم، هیچی نشدنی نیست، فقط باید انگیزه و پشتکار داشته باشین. انگیزهی من عشق به همسرم، غزل هست. و پشتکارم هم همون غیرتی

آدم یه وقتی دلتنگ یارش میشه، ولی نمیتونه به زبون بیاره. نه اینکه بلد نیست یا نمیخواد بگه، چون نمیخواد بصورت توقع دیده بشه.دلتنگی یه چیزیه که وقتی پیش میاد باید دو طرفه باشه تا به دیدار برسه. ولی وقتی دوطرفه نباشه، خیلی چیزها میتونه مانع از دیدار بشه. ولی این اصلا معنیش نباید به عدم تمایل اون کسی که شرایطش مساعد نیست، تعبیر بشه. یکی از مهمترین بخشهای یک رابطه؛ درک متقابل هست. شاید به نظرتون این توجیه باشه، ولی به نظرم من که میدونم عشقم داره چه روزهای سختی رو سپری میکنه تا به حال عادی خودش برگرده؛ باید تمام توانم رو بگذارم که با عدم مطرح کردن چیزهایی که میتونه براش چالش فکری درست کنه، دوست داشتنم رو در عمل نشون بدم.جایی میخوندم که نوشته بود، کسی که عاشق باشه، برای عشقش اولویت میگذاره. یعنی اصلا مهم نیست که چقدر شلوغه و چقدر کار داره یا درگیره، ولی همیشه برای عشقش وقت داره. ولی به نظرم کسی که عاشق باشه بیشتر مراقب عشقش هست، مراقبش هست که ناراحت نشه؛ اذیت نشه؛ روح و فکر و قلبش در آرامش باشه و بتونه راحتتر زندگی کنه.به نظرم مهمترین کاری که هر عاشق میتونه بکنه تا عشقش رو خوشحال کنه فقط اینه: "کاری نکنه که ناراحتش کنه"